moederschap

WELKOM LIEVE AMBER

Natuurlijk wil ik het hier ook nog even delen. Op 24 mei zijn wij de trotse ouders geworden van onze dochter Amber! Vanwege mijn placenta praevia – een placenta die zichzelf heel praktisch voor “de uitgang” geplaatst heeft – moest ik bevallen middels een geplande keizersnede. Zelf ben ik ook geboren via een keizersnede, dus in principe leek me dat niet zo vervelend. Alleen de dagen ervoor werd het toch wel spannend.

Het zou immers wel een echte operatie zijn en het is daarbij ook een heel gek gevoel om precies te weten dat je over een aantal dagen moeder zal worden. Helaas is de operatie me ook niet echt meegevallen. Ondanks alle lieve zorgen van alle specialisten en de anesthesie, sloeg bij mij de ruggenprik niet goed aan. Ik heb daardoor behoorlijk wat ongemak gehad gedurende de operatie. Maar gelukkig heb ik het moment dat ze ter wereld kwam wel mee kunnen maken.

Rick hield mijn hand vast en we hoorden de gynaecoloog zeggen “Ik zie een hoofdje”! Kort daarna klonk er een klein jammerkreetje. We schoten allebei vol. Ze was er! Veilig en wel en helemaal compleet. Boven het operatie doek zag ik een dun beentje naar boven steken. Ze werd doordat ze met 37 weken gehaald is even goed nagekeken door de kinderarts. Ze kreeg een Apgar score van 9 en toen 10.. heel geruststellend. Ons meisje kwam vroeg maar deed het meteen heel goed! Toen Rick haar bij me mocht leggen lag er een prachtig klein popje op mijn schouder. Ik heb een paar minuten naar haar mogen staren voordat men me toch onder narcose heeft moeten brengen gezien de pijnstilling niet helemaal deed wat het zou moeten doen.

Toch ben ik niet naar uit de narcose wakker geworden. Ik had onze dochter gezien en wist dat alles goed met haar was. Gek genoeg voelde ik me alsof ik na de zwangerschap even een geweldige nacht slaap had gehad. Maar na een paar minuten werd ik wel ongeduldig. Waar was mijn man, waar is mijn kind? Gelukkig belde de verpleging gauw naar boven dat ik wakker was en werd ik naar onze kamer gereden. Daar lag ons kleine meisje nog even in de couveuse, omdat ze in het begin net iets te koud was en zoals alle kleintjes moeite had om zichzelf op temperatuur te houden.

Een prachtig momentje was dat ze – zo vertelde mijn man mij – haar oogjes steeds dicht had. Toen ik binnengereden werd en zachtjes tegen haar aan begon te kletsen deed ze heel voorzichtig haar oogjes open. Zo mooi! Na een uurtje mocht ze de couveuse uit en lekker bij mij liggen. Uiteindelijk hebben we nog 5 nachten in het ziekenhuis moeten blijven, omdat ons kleintje net iets te licht was. De kinderartsen wilden eerst zien dat ze weer op de stijgende lijn zat qua gewicht.

Die zaterdag mochten we eindelijk naar huis. Ik lag zelf al 5 dagen op dezelfde kamer en was ontzettend blij dat we daar eindelijk weg mochten – ook al hebben we dag en nacht uitstekende hulp gehad, wordt zo’n kamer toch wel heel benauwend op den duur. Mijn herstel verloopt gelukkig ook goed, in het begin had ik best veel pijn van de wond (lang leve de morfine) maar twee dagen later ging ik al voorzichtig douchen en de 4e dag stond ik al onder de douche. Elke dag gaat het beter en eigenlijk sta ik versteld van mijn eigen lichaam, dat het zo snel kan herstellen van een behoorlijk heftige operatie.

We namen afscheid van de lieve verpleegster die ons een aantal keer bijgestaan had en hadden Amber voor het eerst in de auto. Het gekke was dat de hele wereld hetzelfde was maar toch alles anders was. Alsof er een soort filter over alles heen hing. Ons leven is ineens zo veranderd door haar komst. Het was prachtig weer toen we naar huis gingen. Mijn moeder had ons huis heel lief roze versierd en wachtte ons op, zodat Rick Amber mee kon nemen en mijn mama mij kon ondersteunen. Lopen ging toen nog niet zo heel soepel. Ik voelde me euforisch toen we eindelijk met zijn drietjes op onze bank zaten. Ons kindje thuis, wat heerlijk!

Vandaag is ze alweer drie weken oud. Het begint langzaam te wennen om een kindje in huis te hebben. Ze is alweer zoveel veranderd sinds haar geboorte. Na wat opstart perikelen groeit en drinkt ons meisje goed. Ze is echt zo’n schatje en ze trekt zulke grappige bekkies. Wat een avontuur om een kindje op de wereld te mogen zetten. En we hopen van harte dat we nog heel veel avonturen met haar mogen beleven! Welkom lieve dochter van ons!

Published by Nienke

Nienke is geïnteresseerd in een groenere, mooiere wereld. Houdt van cappuccinos, sushi, minimalisme, duurzame (tweedehands) producten en reizen. Gek van Japan. Dol op haar man en twee dochtertjes.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *