schrijfsels

WABI SABI

Photo by Annie Spratt on Unsplash

Wanneer je zoekt op minimalisme, krijg je allemaal van die prachtige, witte, smetteloze ruimtes te zien. En dat soort beelden zijn soms net zo gevaarlijk voor je gemoedsrust als het bladeren door een trendy woonblad.

Natuurlijk willen we allemaal graag de mooiste, schoonste en geweldigste foto’s tonen. We maken ons leven net een beetje mooier. Ik ben geen uitzondering hoor. Ik poets een vlekje ook graag van een foto af of haal een pukkeltje op mijn foto weg.

Het is tegenwoordig ook zo makkelijk te doen, even alles mooi maken. Maar het geeft natuurlijk een vertekenend beeld als je zelf ook alleen maar van die perfecte Pinterest plaatjes tegenkomt. Het echte leven, weten we allemaal wel, is niet zo smetteloos en klinisch. 

STREVEN NAAR PERFECTIE
Want uiteindelijk.. ja. We zijn mensen. Wij zijn imperfect. Onze huizen ook. Onze huidjes en onze kleren ook. Maar het mooie is, dat is helemaal niet erg. Minimalisme geeft je minder keuzestress. Dat zou je streven moeten zijn. Uit een soort liefde voor jezelf en je leven, niet continue afgeleid te hoeven zijn door spullen en trends. Al die dingen buiten jezelf. Maar het zou helemaal mooi zijn als we ons ook niet meer laten afleiden door de hang naar perfectie.

WABI SABI
Mijn mama bracht wat edities van Happinez mee, zodat ik wat te lezen heb thuis. Daar las ik een mooi artikel over wabi sabi, een Japanse term die lastig uit te leggen is. Het betekent zoiets als “het omarmen van perfectie” en het verstrijken van de tijd waarderen. Het is een esthetisch begrip gecentreerd op het accepteren van vergankelijkheid en imperfectie en vind zijn oorsprong in het Boeddhisme. Het idee dat alles sterfelijk, tijdelijk, leeg en imperfect is, komt terug in wabi sabi.

Wabi sabi is: een mooi gevormd kopje met een barst erin. Je favoriete tas met een kleine scheur aan de achterkant.  Een oud verweerd gezicht. Hout met koffiekringen er in. Een boeket bloemen met een verwelkte roos ertussen. Een perfect geharkte tuin met een aantal losse bladeren die erin gewaaid zijn die zorgen voor contrast en levendigheid.

Objecten worden ook “wabi sabi”. Je kunt een verweerde tak kopen in de winkel, maar de kunst zit hem eigenlijk in om de spullen om je heen die natuurlijk verweren, op waarde te schatten. Maar je zou in die zin ook een kringlooptas van verweerd leer als wabi sabi kunnen zien. 

Ik heb al eerder een mooi boek over wabi sabi gelezen en, zoals met veel van deze dingen, was het goed om weer herinnert te worden aan de wijsheid van deze zienswijze. Want hoe zeer je ook poetst, alles zal uiteindelijk weer smerig worden en van je mooie nieuwe tafel zal verf afbladeren. Er komen butsen in het hout. Dat betekent niet dat je nooit iets mag vervangen..  of je huis niet moet schoonmaken.. maar het geeft ons misschien een hoop rust als we een deel van dat verval gewoonweg leren accepteren en zelfs waarderen.

Dat geldt zowel voor ons lichaam als onze omgeving. Alles is altijd aan verandering onderhevig. Laatst ontdekte ik mijn eerste grijze haar. Een teken van ouder worden, net zoals rimpels. Ons wordt geleerd dat we sporen van ouderdom zo snel mogelijk moeten bedekken en verbergen. Terwijl er juist schoonheid zit in de verjaring van mensen en spullen.

Juist onze vergankelijkheid, en dat van alles om ons heen, maakt het leven de moeite waard. Die schoenen waar ik al jaren op reis, en ook alleen gebruik wanneer ik reis. En dat er dan nog modder uit Afrika op zit. Dat heeft ook wel iets. Dat het geen gloednieuwe schoenen zijn, maar schoenen die wat meegemaakt hebben.

RUST
Het streven naar perfectie brengt onrust. En waar minimalisme, minder spullen en minder keuzestress rust belooft, vind je die natuurlijk niet als je blijft streven naar een soort perfect huis. Of een perfect zelf. Een perfect leven. Vanaf nu heb ik nooit meer stress, denk je hoopvol. En dat is natuurlijk niet zo. Want je blijft bezig. Wanneer is iets ooit nou echt perfect? 

Wanneer je al die overbodige spullen, gedachten en “moetjes” uit je leven weert, blijft er tijd over. Tijd om na te denken en om te voelen. En daarin ga je je dingen afvragen. En dat kan best confronterend zijn. Niet langer afgeleid door continue Facebookberichtjes, of mode die je moet volgen, of spullen die je schoon moet maken, denk je ineens na over je leven. Over wat je belangrijk vindt. Of waar je waarlijk behoefte aan hebt.

De vraag is, is dat erg, of is dat juist het bevrijdende? Dat je eindelijk echt tijd hebt voor jezelf? Dat je wat meer op je innerlijke wereld mag focussen, in plaats van het uiterlijke, wat iedereen kan zien en wat je met iedereen kunt delen. Dat je misschien wat meer rust met jezelf en je leven kunt vinden? Dat je soms ook even uit het raam mag staren. Of even lekker lang in bad mag liggen. Even helemaal niets hoeft van jezelf. Even lekker doelloos mag wandelen.

Of juist dat je beseft dat al dat geld wat je besteed aan dingen perfect houden, eigenlijk beter kan gaan naar een toffe cursus die je graag zou willen volgen. (Maar normaal heb je altijd te weinig tijd.. of niet?) Of dat yoga je misschien meer brengt dan winkelen. Misschien wil je liever reizen dan nieuwe spullen kopen. En misschien kan dat dan ook wel? Als jij je leven anders inricht en je prioriteiten herschikt? Ook het voldoen aan sociale verplichtingen die je niet oprecht gelukkig maken kan een belangrijke tijdsvreter zijn. Maar ja.. je wilt zo graag een perfecte vriend, vriendin, zoon of dochter zijn. Dus ga je maar weer..

PERFECTIE OPGEVEN BETEKENT NIET ACHTEROVER LEUNEN
Tja. Het is misschien ook niet zo sexy. We houden van resultaten en delen die graag met anderen. We werken altijd ergens naar toe. Een mooier huis, een sterker lichaam. Een groter sociaal leven. Laten zien dat we toch best wel leuke mensen zijn. And again, dat is allemaal helemaal niet erg. Ik blijf ook het huis opruimen en overbodige spullen weggeven. Ik zoek ook naar de beste biologisch/ecologische shampoo en wil gezond eten. Ik maak ook graag foto’s met vrienden en van reizen zodat ik later terug kan kijken wat voor leuks ik ook alweer allemaal meegemaakt heb.  Dat is allemaal prima en het is ook mooi om anderen te kunnen inspireren.

Er is veel mis met onze wereld en het is heel goed dat velen van ons zich daar continue hard voor maken. Sommigen zijn daar misschien juist veel te makkelijk in en blijven in comfort hangen, veranderen nooit wat aan hun levensstijl. Maar die zullen ook niet streven naar perfectionisme.. of worden er misschien moedeloos van, dat ze dat toch nooit kunnen bereiken en doen daarom maar helemaal niets. Dat is weer het andere uiterste. Maar ook zij laten zich afleiden van wat ze daadwerkelijk met hun leven willen, want met die houding kan ik me ook niet voorstellen dat je daadwerkelijk gelukkig en tevreden bent, wanneer je zelf geen bewuste keuzes maakt die voor jou belangrijk zijn. Wanneer je niet kiest, wordt er voor je gekozen, immers.

Het ideaal van het bereiken van perfectie wordt ons elke dag voorgehouden en daardoor oordelen we hard over onszelf, anderen en ons leven. Je kunt altijd meer, beter en verder. Het is voor de mensen die alles zo graag goed willen doen belangrijk om ook rust te vinden in het dagelijks leven. Geluk kun je uiteindelijk alleen maar voelen, niet bereiken.

Het leven vliegt al veel te snel voorbij. Laat je niet verleiden door het idee dat alles pas goed is als het perfect is en blijf je tegelijkertijd inzetten voor het goede. Dat is misschien de balans die we allemaal moeten leren vinden. Zo. En nu ga ik op de bank even genieten van een goede kop koffie. 

Published by Nienke

Nienke is geïnteresseerd in een groenere, mooiere wereld. Houdt van cappuccinos, sushi, minimalisme, duurzame (tweedehands) producten en reizen. Gek van Japan. Dol op haar man en twee dochtertjes.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *