schrijfsels

STILSTAAN

Photo by Luke Porter on Unsplash

Het is een gekke tijd momenteel. Voor iedereen. Ik vond het lastig om erover te gaan schrijven, want je bent er al gauw te relaxed, of juist te angstig onder, en ook al is het zwaar, er is altijd wel iemand die het zwaarder heeft dan jij.

Maar toen bedacht ik me, dat geldt toch altijd? In elke situatie? Dat jij het zwaar hebt, mag er ook zijn, ook als de ziekte je persoonlijk nog bespaard gebleven is. Een ding is wel zeker, dat niemand hier ongeschonden doorheen komt. Iedereen kent wel iemand die.. soms dichtbij, soms verder weg.

In onze situatie werkt mijn man al bijna 7 weken thuis. Zijn opdrachtgever is een Duits bedrijf, wat twee weken voor de quarantaine hier in Nederland al zijn medewerkers verzocht om thuis te werken. Al 7 weken op zolder zitten. Ook een heel gek iets. (Hij mag wel af en toe naar beneden voor koffie hoor ;))

Zelf ben ik altijd al thuis met de meisjes van net 1 en bijna 4. Je zou dan misschien geneigd zijn om te denken, oh dat gaat jou dan makkelijk af. Maar nee. Ook ik ben gewend aan de kleine momentjes pauze. En de momenten dat ik even met op bezoek kan gaan bij andere kindjes. De saamhorigheid met andere moeders, die ik in de buurt eindelijk een beetje opgebouwd heb. Ik mis kleine momentjes van rust en de afwisseling.

Net zoals alle anderen, niet alleen in Nederland, maar over de hele wereld, mis ik mijn dierbaren. Mis ik mijn vrijheid. Het is wel iets unieks, dat je dat niet alleen in eigen land, maar wereldwijd deelt. We wisselen berichten uit met onze Airbnbs in Japan – we zijn in principe gewoon van plan te gaan in September, als alles meezit – en wensen elkaar steun en een goede gezondheid. Dat is toch wel bijzonder. Iedereen zit (grotendeels) toch in hetzelfde schuitje.

Dat zijn de mooie kanten van het verhaal. Dat alles even stilstaat. Dat je stopt met automatisch winkelen of ergens een kop koffie drinken. Bezint wat belangrijk is. Weer eens zelf een taart gaat bakken en die bij de buren langs brengt (werd hier erg gewaardeerd) en dat je meer tijd maakt voor de mensen in de buurt.

We ontdekken ineens leuke picknickplekjes in de buurt. Er bleek een appelboomgaard met picknickbankjes op fietsafstand van ons huis te zitten. En een mooi stukje zand met een paar bankjes. Ik heb alle tijd om mijn bakfiets lekker uit te proberen – heerlijk – en om broodjes, flesjes drinken en ander lekkers mee te slepen. Want halen zit er bijna niet in. En dat is best positief, om weer een stap richting degelijk en huishoudelijk te nemen. Scheelt een bult geld ook.

Anderzijds blijft de reden waarom we dat moeten doen natuurlijk heel zorgelijk. Soms vergeet ik het even. We hebben ook het geluk dat het nog redelijk rustig is in onze omgeving. Maar ik hoor ook andere verhalen.

Mijn moeder zei vandaag mooi, we kunnen het shoppen missen, we kunnen luxe uit eten missen.. maar je dierbaren niet kunnen opzoeken, dat kun je gewoon heel moeilijk volhouden. Mijlpalen missen, zoals onze jongste die gisteren alweer 1 jaar werd. Ze mist er niets aan, en was super vrolijk met alle gezelligheid, maar ik voelde me toch een beetje bleu, toen we ‘s avonds met zijn viertjes aan de friet zaten. Mistte het feestelijke gebeuren van vrienden en familie op bezoek erbij. Dat maakt zo’n moment pas echt tot een feestje. Niet de cadeautjes. Niet de taart. Maar de mensen/

Ik denk dat het goed is om in deze rare tijd te reflecteren. Bij sommigen gaat het automatisch, anderen moeten er wellicht toch even tijd voor nemen. Maar ik denk eerlijk gezegd niet dat we helemaal terug naar normaal moeten willen. Dat we bewust voorts naar een nieuwe normaal moeten gaan.

En dan heb ik het niet eens over handen wassen of wel of niet elkaar op de wang zoenen. Ook om bewuster te zijn met wat we hebben. En hoe kostbaar het is. Onze gezondheid, maar ook onze grondstoffen, ons water en onze spullen. Om zuiniger en duurzamer ermee om te gaan. En wat meer naar elkaar om te kijken, om maar met de NPO te spreken.. naar als die mensen die we nu zo moeten missen.

Wij houden het vol door veel Animal Crossing te spelen – een schattig spelletje op de Switch – en ‘s avonds even samen te ontspannen. Ik kijk nog steeds graag naar mijn Koreaanse youtube channels over huisvlijt.. dat zorgt dat ik het thuis zijn en het zorgen wat meer op waarde kan schatten. (Mijn man vindt het hilarisch dat ik daarmee ontspan.. en ik ergens ook haha) En soms is het gewoon even op bed liggen, nu de jongste in bed ligt en de oudste even wat digitaal vermaak krijgt. Soms voelen we ons positief en soms hebben we er helemaal de pest in. Dat is niet vreemd, lijkt me.

Voor wie dit leest wil ik zeggen, heel veel sterkte. Er zitten goede en slechte dagen bij. En als je verdriet hebt, bangt bent of boos bent, laat het er zijn, deel het met anderen en probeer samen weer wat hoop te vinden. We slaan ons hier echt wel door heen. Er komt een einde aan. Maar we zijn allemaal benieuwd hoe dat eruit gaat zien.

Published by Nienke

Nienke is geïnteresseerd in een groenere, mooiere wereld. Houdt van cappuccinos, sushi, minimalisme, duurzame (tweedehands) producten en reizen. Gek van Japan. Dol op haar man en twee dochtertjes.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *