persoonlijk

ONUITWISBAAR

Photo by Ashley Batz on Unsplash

Al jaren wil ik er eentje. Het was niet dat ik niet durfde, maar ik wist gewoon niet zo goed wat. Het staat wel voor altijd op je lijf, in principe.

Je weet nu al waar ik het over heb. Een tatoeage. Of te wel, een “plakplaatje” zoals het in mijn familie vaak genoemd werd. In mijn familie zijn ze er niet zo dol op, bij mijn schoonfamilie heeft bijna iedereen er wel eentje. Zelfs ome Henk.

You like them or you hate them. Wat iemand mooi vindt is en blijft persoonlijk. Die beslissing kun je enkel en alleen voor jezelf maken. Het is wel duidelijk dat in onze generatie een tattoo veel gangbaarder is. Het is nu eerder versiering dan een vuist naar de maatschappij maken. Eén ding is zeker, het is jou lijf, en je zet hem voor jezelf. Niemand anders.

Voor mij staat het zetten van een tatoeage voor het durven maken van keuzes, jezelf te laten zien, trots zijn op je lijf, om herinneringen bij je te houden of mensen en gebeurtenissen te gedenken. Er zijn vast nog honderden andere redenen te bedenken.

Ik ken wel meerdere mensen die het eigenlijk wel zouden willen, maar niet doen, omdat ze niet weten wat ze dan zouden kiezen. Dat had ik ook jarenlang. Wilde het wel, maar wist niet wat en durfde het dan ook niet zo definitief te maken. Heel idioot is dat natuurlijk niet. Je moet het wel heel zeker weten dus er rustig over nadenken is een prima idee.

Wat heeft me dan over de streep (naald? lijn?) getrokken? Ten eerste dat er tegenwoordig een stijl bestaat die ik heel fantastisch vind. En – bijzonder genoeg – de omgekeerde waarheid van deze quote uit Elizabeth Gilbert’s “Eat Pray Love’.

Wanneer Elizabeth in relatie/levenscrisis zit, heeft ze het met haar vriendin over kinderen. Haar vriendin zegt dan “Liz, having a baby is like having a tattoo on your face. You must be really, really sure. ” Ik zie die scene zo weer voor me. Liz komt daarbij tot inkeer dat ze niet droomt van babies, maar van reizen, en dat ze dat misschien ook eindelijk weer moet gaan doen.

Als moeder merk ik nu dat het omgekeerde ook waar is. Het hebben van een (of meerdere) kinderen is ook iets omonkeerbaars. Er gebeuren dingen met je lijf die misschien nooit meer helemaal goed komen. Mijn hart is voor altijd bang, want er lopen nu twee spruiten rond die uit mij komen waar ik altijd zorgen om zal blijven hebben. Ik kan – en wil – niet meer terug. In die zin is het hebben van kinderen, net zo permanent (en kwetsbaar?) als zo’n beslissing om iets op je lijf te zetten.

Onze jongste heeft sowieso behoorlijk zitten trappelen op een bepaalde plek, zodat mijn navel nu een eeuwige barst vertoond. Een soort baby tatoeage. Maar dan compleet onbedoeld.

Dus ineens wist ik, je leven gaat eigenlijk gewoon best snel voorbij. En soms wil je dingen gewoon heel graag. En dan moet je het doen omdat je het nu waardevol vindt. Dat is ook precies wat mijn man zegt over zijn eigen tattoos. Veel mensen weten niet dat zijn kuiten en schouders ook vol staan, maar hij loopt er niet zo mee te koop. Het is iets voor hemzelf, zegt hij. Maar hij heeft nooit een moment spijt gehad.

Dus eindelijk ben ik er klaar voor. Eindelijk weet ik ook wat ik wil. En dan is het soms ook een kwestie om te kiezen voor iets wat je niet zomaar meer terug kunt draaien en daar heel erg van te mogen genieten. Het leven is eindig. Onze jeugd ook. Ons lijf zal aftakelen. In plaats van dat te bevechten, kun je het ook vieren.

Een ode aan mijn lijf, dat twee kinderen op de wereld gezet heeft, en een ode aan de vergankelijkheid van het leven.

Voor de mensen die mij niet persoonlijk kennen, bij deze nog even een foto:

Published by Nienke

Nienke is geïnteresseerd in een groenere, mooiere wereld. Houdt van cappuccinos, sushi, minimalisme, duurzame (tweedehands) producten en reizen. Gek van Japan. Dol op haar man en twee dochtertjes.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *