schrijfsels

NAAR BINNEN

Dankzij een lieve vriendin ben ik weer gestart met yoga in de buurt. Dit maal yin yoga, een vorm van yoga waar je lang in houdingen blijft staan en probeert door goed te ademen en te ontspannen goed in de houding te komen. Een soort balans vinden tussen inspanning en ontspanning, tussen vechten en overgave.

Vroeger vond ik dat een lastige vorm van yoga, dan had ik juist liever de “snellere” yoga zodat ik weer door kon gaan wanneer het oncomfortabel was. Maar als een moeder van twee jonge kinderen die de hele dag al van de ene yoga houding in de andere floept, leek yin me juist ideaal. En dat blijkt ook zo te zijn. Een heerlijk meditatief moment en goed om mijn lijf langzaam weer terug in vorm te krijgen na de zwangerschap. Ze geeft ons tussendoor ook massages, hoe goed kun je het hebben?

Onze yoga lerares vertelt veel over de seizoenen, over de tijden van de dag en wat dit met onze lichamen en geest doet. Zo zei ze dat ze zomer vooral bestaat uit het element “vuur” en dat we bij de herfst weer meer het element “aarde” opzoeken. Dat konden we middels bepaalde houdingen voorbereiden.

Ze vertelde erbij dat we in de zomer heel actief leven, heel veel doen, veel energie hebben en veel outgoing zijn (het vuur). Wanneer we richting de herfst zijn vertraagd dat weer, gaan we weer meer bezinnen en naar binnen, zowel fysiek als mentaal. We aarden ons weer en komen weer een beetje tot onszelf.

Grappig genoeg ervaar ik dat ook echt altijd zo. In het begin vind ik de lente en de zomer fijn, met name de lente, omdat je makkelijker leeft, veel op pad kunt gaan en van alles kunt doen. De zomer is me vaak te heet, en dat brandt me op. Op een gegeven moment ben ik er dan ook echt weer klaar mee. Moe van de warmte, van het je continue bloot stellen – ook letterlijk – aan warmte en mensen. Zoveel van je lijf en jezelf te laten zien. Dan verlang ik ernaar om weer naar binnen te gaan.

Dan plenst de regen buiten en waait er een frisse wind in je gezicht. Warme sokken aan als je thuiskomt. Kaarsjes aan. Rode wijn erbij. Sjaaltjes en vesten haken. Je hullen in een dikke trui. Oh wat heb ik zin om weer naar binnen te keren.

Om het dan in Januari/Februari weer zat te zijn, wanneer de mooie herfstkleuren al lang vergaan zijn, de wereld grauw en kaal is.. dan kijk ik net zoals anderen weer uit naar de eerste krokusjes die hun kopjes boven de grond uitsteken.

Mooi dat we in Nederland zo kunnen uitkijken naar de seizoenen en ze allemaal kunnen beleven. Ik zou het echt voor geen goud willen missen.

Published by Nienke

Nienke is geïnteresseerd in een groenere, mooiere wereld. Houdt van cappuccinos, sushi, minimalisme, duurzame (tweedehands) producten en reizen. Gek van Japan. Dol op haar man en twee dochtertjes.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *