levenskunst, persoonlijk

HEIMWEE

Photo by Milan Popovic on Unsplash

Heimwee. Nostalgie. Ik weet niet wat het is, maar de laatste weken heb ik wat last van invallende mijmeringen over vroeger. Misschien komt het door het weer. De blaadjes die vallen. De regen die ons weer gezellig naar binnen jaagt. Het korter worden van de dagen.

Ik word vast al een oude muts, als ik ergens met weemoed terugdenk aan de tijd dat ik nog een meisje was. Zittend op mijn kamer terwijl de regen naar beneden komt kletteren. Vaak met mijn neus in een spannend boek, of spulletjes aan het maken voor mijn poppenhuis. Dat huis was echt mijn passie, al mijn liefde en creativiteit ging naar dat kartonnen, scheve IKEA huisje toe. Mijn opa – zijn hele leven timmerman geweest – zei nog dat het binnen 2 weken waarschijnlijk in elkaar zou storten.

Hij kreeg ongelijk, gaf hij later zelf toe. Het zou jaren staan. Ik heb het eigenlijk pas – met pijn in mijn hart – uit elkaar gehaald toen we verhuisden, toen ik een jaar of 20 was. Moet je nagaan. Ik vond vroeger niets heerlijker als mezelf opsluiten op mijn kamertje, knutselen, lezen en later computerspelletjes spelen. Helemaal heerlijk wegzinken in mijn eigen wereld. Het zal wel iets met veiligheid, met geborgenheid te maken hebben. Een soort tijdsloosheid, waarin alles kon en niets hoefde. En daarbij natuurlijk nog erg weinig verantwoordelijkheid te hebben.

Als kind leken de uren soms wel dagen te duren. Natuurlijk verveelde ik me ook wel eens, maar eigenlijk kon ik me altijd prima vermaken. Altijd wel iets te doen. Iets te prutsen, iets te lezen. 

Ook nog niet de onrust van sociale media. Alles ging nog lekker analoog. Internet hadden we op een gegeven moment al heel snel, maar zo gewoon was het nog niet. Met iemand e-mailen was nog best bijzonder. Zelfs toen ICQ en dat soort chatprogrammaatjes er waren was het nog echt iets voor de nerds (ja, daar schaar ik mezelf dan maar onder), of mensen die uberhaupt iets begrepen van een computer.

Zou ik dan toch wat heimwee hebben naar de tragere wereld? Zelf werkende met en in digitale communicatie, is het natuurlijk wel een contrast. Het is mijn werk, en ik vind het heerlijk. Ik hou websites bij, ben gek op Facebook en Instagram. Maar toch zou ik mezelf soms net zo graag willen ‘unpluggen’. Even helemaal niets. Minder. Langzamer. 

Het is toch gek hoe lastig het is uit die rijdende trein te stappen. Want het is allemaal zo leuk. Al maanden wil ik weer aan yoga doen, maar vind het eigenlijk wel heerlijk om die tijd dan aan mijn Farmville boerderijtje te besteden. Of toch nog even een foto te posten. Af en toe voelt het – durf ik schoorvoetend toe te geven – wel echt als een verslaving. Een dwangneurose? Een vorm van overgeprikkelde luiheid?

Minderen is lastig, maar het gaat bij beetjes. Net zoals minder koffie drinken. Als je ineens stopt, krijg je knallende koppijn.. maar als je elke dag eentje minder drinkt.. dan merk je het niet zo. Dus ik ga het proberen. Minderen.

Een blog schrijven lijkt daarbij niet bijdragen aan het geminder, maar voor mij is dat niet zo. Om te bloggen en een verhaal te schrijven als dit, heb ik een zekere rust nodig. Als een soort dagboekschrijven, maar dan digitaal – en niet te intiem. Ik zit nu languit op onze bank, een haakwerkje naast me, een kopje thee op de salontafel, die ik bijna in de bank geparkeerd heb en Clannad op in mijn oortjes. Ondanks dat ik het deel, is het een momentje voor mezelf.

Dat ik de rust neem om mijn verhaal op te pennen, is voor mij een goed teken. Vanmorgen las ik een mooi blog op Minimal Millenial, een gelijkgestemde aan de andere kant van de wereld. Zij schreef onlangs een blog over imperfectie, dat ze het streven heeft om elke dag te bloggen, maar dat ze alles te perfect wil doen. Dat herken ik wel. Een blog is een hobbie, geen werk. Het is gewoon een manier van uiting geven aan je verlangen.

En stiekem ook wat van je af te schrijven. Als het er zwart op wit staat, is het wel tijd om er wat mee te doen, die uitwerking heeft het op mij. Mezelf aansporen. 

Dus ga ik deze blog lekker plaatsen, en dan nog heerlijk wat muziek uit de oude tijd luisteren. Zodat ik mezelf weer zie, uitkijkend over ons pleintje terwijl de regen naar beneden klettert… en in mijn gedachten de wereld in alle rust aan mij voorbij zien gaan.

Published by Nienke

Nienke is geïnteresseerd in een groenere, mooiere wereld. Houdt van cappuccinos, sushi, minimalisme, duurzame (tweedehands) producten en reizen. Gek van Japan. Dol op haar man en twee dochtertjes.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *