schrijfsels

Eenvoudig leven: afkicken van de gewoonte

Gisteren hadden we een fijn dagje bij mijn schoonmoeder, we zijn daar flink wezen opruimen. Zij is verliefd geworden op een appartementje, en uit voorzorg probeert ze haar huis al zoveel mogelijk op te ruimen, gezien het appartementje een stuk kleiner is dan haar huidige huis. We hebben de middag foto’s gemaakt van de spullen die we weg gaan geven, op Marktplaats gaan zetten en de rest gerecycled en naar de gemeentewerf gebracht. Aan het einde van de dag vroeg ze me om linkjes door te sturen over minimalisme, ‘tiny homes’ en eenvoudig leven. Ook mijn zwager blijkt enthousiast over kleiner wonen. Het is echt heel leuk om te zien dat het idee van simpeler en eenvoudiger te gaan leven, steeds meer bijval krijgt van de mensen om me heen.

Pijnlijk bewust
Er is een grote uitdaging bij het versimpelen van je leven. Namelijk: je komt jezelf ontzettend tegen. Waar de meesten zichzelf pas in een (pre) midlife crisis tegenkomen, kom je jezelf nu al heel vroeg in je leven tegen. Wat zeggen al die spullen over mij? Wat probeer ik eigenlijk uit te stralen? Voel ik me wel authentiek? Houden mijn vrienden van wie ik werkelijk ben of wie ik probeer te zijn? En wat zegt educatie, status en kennis eigenlijk echt over mij?

Van de week keek ik de documentaire ‘Off the Grid‘ (hier gratis te bekijken) van de Boeddhistische Omroep Stichting. Daarin werd o.a. een Amerikaanse man geïnterviewd over hoe hij aankeek tegen de huidige economische crisis. De man was zijn baan kwijtgeraakt, zijn huwelijk liep op de klippen en uiteindelijk had hij ook geen dak meer boven zijn hoofd. Hij sloot zich aan bij de Occupy beweging en leefde nu in een community. Hij zei iets in de trend van ‘wanneer je jong bent doe je een beetje wat iedereen doet. Je trouwt, krijgt kinderen, leeft om te werken. Pas als de kinderen groot zijn en uit huis – en er dus ruimte ontstaat om na te denken – komen al die dingen terug die je al die tijd geen aandacht gegeven hebt.’ Trauma’s, twijfels, onzekerheden komen ineens naar boven. Dingen die je niet verwerkt hebt. Je gaat je vraagtekens zetten bij de dingen in je leven als essentieel beschouwt hebt. 

Wanneer je begint bewust over je eigen leven na te denken voordat je het invult met huisje, boompje en beestje (of tijdens, dat kan natuurlijk net zo goed) heb je kans dat je je leven veel sneller in de directie krijgt die eigenlijk het liefst zou willen. Maar dat kan in het begin best even rauw op je dak vallen. Noem het een vroege midlife crisis, maar dat is wel wat er gebeurt als je extreem gaat downsizen.

Ondanks dat het proces soms best even pijnlijk is, ben ik heel blij dat ik er nu midden in zit, al is het vaak ook behoorlijk ongemakkelijk. Je confronteert jezelf namelijk erg hard met je eigen denkbeelden en gehechtheden. Dat is niet altijd leuk, maar wel leerzaam. Je leert jezelf beter kennen en wordt op de een of andere manier… echter. Het leven wordt ook echter, is mijn ervaring. Ik duik minder snel weg nu voor dingen die onprettig voelen, of voor emoties waar ik moeilijk mee om kan gaan. 

Je geeft ergens namelijk ook een beetje de noodzaak om je te verdedigen op. Status en materieel helpt je om een facade op te werpen, een barricade naar de buitenwereld. Het is een soort schild om het pijnlijke en het problematische uit je leven te bannen. Elimineer je dat, dan gaat je schild ook naar beneden. Dat is pijnlijk. Maar je kunt alleen zonder schild waarlijk contact maken en liefde en warmte ontvangen. In die zin lijkt het me daarom meer dan de moeite waard.

Thrive With Less

De studenten van Thrivewithless.com interviewen Jay Shafer, initiatiefnemer van Tumbleweed Tiny Houses

In de documentaire ‘Thrivewithless‘, die ik net gekeken heb (kijk de docu hier gratis op vimeo), proberen 6 studenten een maand met minder te leven. Ze zweren social media af, strippen hun kledingkast naar 1 broek en 4 shirtjes, eten niet buiten de deur en reizen niet meer dan 2 mijlen van huis. Ze verkiezen zoveel mogelijk de fiets en de benenwagen boven de auto. In het begin zijn ze euforisch, ze beginnen, zoals velen met een nieuw project of idee, vol enthousiasme.

Wanneer ze echter een paar weken verder zijn, beginnen de belangrijke vragen des levens in ze op te borrelen. Een van de dames merkt dat veel van haar vriendschappen vrij oppervlakkig blijken, dat ze vooral gebaseerd zijn op consumptie en het delen van bepaalde interesses die daaruit voortkomen. Ik kan me goed voorstellen dat juist in de tijd dat je student bent, en je waarschijnlijk erg identificeert met merken, producten, status en op zoek bent naar wie je WILT zijn, het teruggaan naar de basis je (voornamelijk innerlijke) wereld behoorlijk op z’n kop zet.

Ontwenningsverschijnselen
Gelukkig lijken de studenten zich er goed doorheen te slaan, en beginnen ze de voordelen van een authentiek leven in te zien. Er blijkt dus een soort ontwenningsperiode te zijn. Noem het rehab. Rehab van consumentisme, van het je identificeren met dingen buiten jezelf… het is zwaar afkicken, en zoals met alle manieren van afkicken, zijn er bijwerkingen. Zo bekende een van de mannelijke studenten een pizza besteld te hebben, waar hij zich behoorlijk voor schaamde. Een ander vond het lastig om eisen te gaan stellen aan de 21e verjaardag van een vriend van hem. ‘Ik kan toch hen niet dwingen anders te leven als ik dat belangrijk vind?’ Allemaal boeiende en mooie vragen, die meerdere antwoorden kunnen hebben. Uiteindelijk gaat het erom wat er voor jou belangrijk is.

Aan het eind van de documentaire hebben de studenten een beter beeld gekregen van wat ze echt in het leven willen, en dat is vooral, een positieve bijdrage willen leveren aan de maatschappij en de wereld. En dat hoeft niet groots en meeslepend te zijn, maar wel authentiek en echt. 

Ook ik merk dat ik af en toe last heb van ontwenningsverschijnselen. Vroeger vond ik het heerlijk om tussendoor een computerspelletje te spelen. Dat boeit me op het moment niet zoveel meer. Nu stort ik mezelf weer op lezen, wat ik ook heerlijk vind. Maar het meest verbazende vind ik, hoe mijn brein zo gewend is geraakt aan stimulatie, dat ik nog geen 5 minuten stil kan zitten of ik zit op Pinterest op Facebook te bladeren. Jakkes. Wanneer je andere afleidingen uit je leven schrapt, zoekt je brein dus een uitweg. Het zoekt afleiding van het innerlijke leven. En die uitwegen en afleidingen worden me steeds meer en meer – soms pijnlijk – duidelijk.

Geregeld heb ik ook wat last van uitstelgedrag. Gezien ik twijfel over hoe ik mijn leven in wil richten, kan die twijfel overal ineens opspelen. Waardoor ik dus maar op de bank hang met mijn telefoon en eigenlijk een beetje zit uit te stellen en te nietsen. Het beste voor mij is dan: gewoon meteen stoppen wanneer ik het merk, en hetgeen gaan doen wat ik me voor ogen had. Gedachten en zorgen van te voren kunnen ervoor zorgen dat ik ietwat bevries, dus die keten van gedachtes doorbreken door tot actie over te gaan, helpt me al heel goed.

Eenvoudig leven: lekker ontbijten

vaak zijn de simpelste dingen het fijnst

De hort op
Naar buiten gaan werkt ook goed. Lekker wandelen, fietsen, ergens een kop koffie gaan drinken. Even bijpraten met vrienden over wat dit soort dingen met je doen. Goede Gesprekken, zeg maar.  Stappen uit de ratrace heeft tot gevolg dat je eerst een hele tijd aan het wikken en wegen slaat over de dingen die je voorheen als Erg Belangrijk beschouwd hebt. En dat is niet erg. Een gezonde dosis introspectie op zijn tijd is immers niet verkeerd, en staat aan de basis van een eenvoudig leven.

In de Flow van deze maand staat een mooi stuk over wachttijd. De tijd dat je wacht tussen een baan en een andere baan. Of tussen een liefde en een nieuwe liefde. Dat die wachttijd heel fijn kan zijn. Er komt altijd iets nieuws op je pad, en het is ergens alleen maar een geschenk als je eerste de tijd kunt nemen om daarover na te denken. Zo is het ook met het vereenvoudigen van je leven. Het gaat veel stof op waaien, maar uiteindelijk zul je er dankbaar voor zijn dat je überhaupt de bezem gepakt hebt. 

Het voelt dan wel even ongemakkelijk, maar dat is met meditatie net zo. Dat voelt ook ongemakkelijk. Je wordt je pijnlijk bewust van al die negatieve en vreemde verhalen in je hoofd. Je gehechtheden, en de wensen van je brein. Dat je NU die schoenen moet kopen, of zo’n zin hebt in een ijsje. En dat je dat ook kunt negeren. Of liefdevol kan toelaten, accepteren van die gedachten en er toch niet aan toegeven. En soms juist weer wel. Het is de balans houden op dat koord dat leven heet.

De moraal van dit verhaal? Je leven vereenvoudigen is niet meteen een feestje, it doesn’t pay of immediately. Het is een proces. Maar het is de moeite waard, want het klopt dat er vrijheid en rust je ten deel vallen, terwijl je dat proces ondergaat. Innerlijk en uiterlijk. Neem het stapje voor stapje. Durf het te ondergaan. Durf jezelf onder ogen te komen. Vroeg of laat moet je dat toch eens doen, en de uitkomst is, dat je je dromen, je idealen en je geluk niet langer uitstelt, maar in het huidige moment leert vinden. 

Published by Nienke

Nienke is geïnteresseerd in een groenere, mooiere wereld. Houdt van cappuccinos, sushi, minimalisme, duurzame (tweedehands) producten en reizen. Gek van Japan. Dol op haar man en twee dochtertjes.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *