schrijfsels

AAN DE OUDERS VAN NU

Photo by Kelly Sikkema on Unsplash

Het is je begeven op zeer glad ijs op veel mama- en ouderschapsblogs. Delen hoe jij het aanpakt met je kinderen. Voordat je er erg in hebt word je online voor rotte vis uitgemaakt.

Het valt me op dat er vaak een soort zwart/wit tendens is. Dragen is goed, in eigen bed is fout. Borstvoeding goed, flesvoeding fout.. etc etc.. enfin.. je snapt me. Moeders vliegen elkaar de haren in en enige nuance, een toontje grijs is vaak niet te vinden. Ik maak me er zelf ook schuldig aan, maar merk ook dat het vaak een defensieve tegenreactie is. Want bij iedereen blijven dat soort negatieve opmerkingen hangen, doordat – pril – ouderschap nou eenmaal met onzekerheid komt.

Veel van die blogs en websites doen dat ook wel een beetje expres naar mijn idee. Stuur een artikel met een ja/nee stelling de ether in en je kunt er bijna zeker van zijn dat de discussie volgt. Veel clicks krijg je daar zeker weten van. Goed voor de inkomsten van zo’n website.. Maar is het behulpzaam? Haalt het onzekerheid weg? Nee.

Want alle moeders en vaders doen hard hun best, maar weten nooit zeker wat “goed of fout” is. Dat merk ik nu ook weer met nummer twee. Je moet kijken hoe je kind reageert, wat jij wel en niet aan kan en wat bij je gezin past. Tel daar je werk, oppas/opvang etc bij op en het blijkt al snel: iedereen moet een unieke cocktail verzorgen die voor hun situatie werkt.

De moeders – en vaders, maar die laten zich vaak niet zo snel gek maken – worden tegenwoordig zo onzeker gemaakt met al die tegenstrijdige adviezen en keiharde meningen. En we willen alles zo goed doen, terwijl veel rond babies en kinderen gewoon trail en error werk is. Je weet pas of iets werkt wanneer je het probeert.

Ik ken genoeg mensen om me heen – mezelf en mijn partner incluis – die bepaalde dingen voor hadden genomen die we absoluut wel of niet wilden doen en dat uiteindelijk toch heel anders op hebben moeten lossen.

Dus. Een pleidooi voor “live and let live”. Love and let live zelfs. We houden allemaal van onze kinderen en doen allemaal ons stinkende best. Een dierbare vriendin vroeg laatst wie haar “tribe” was, wat zo ongeveer inhoudt dat dit de mensen zijn waar je als jong gezin op kan bouwen. De moeder die altijd op wil passen. De buurvrouw die even met je kind komt spelen. Die vriend of vriendin die je altijd mag bellen voor advies. Of gewoon om even alle ouderschapsfrustratie eruit te gooien.

We hebben dat allemaal zo hard nodig. Dus laten we wat meer elkaars “tribe” proberen te zijn. Niet te oordelen maar te luisteren en begrip te tonen. Zelfs – god forbid – een beetje humor in de mix te gooien. Daar hebben we allemaal zoveel meer aan.

Laten we dan zorgen dat we energie van elkaar krijgen in plaats van elkaar de grond in te hameren. Zullen we dat afspreken? Dan ga ik zelf ook m’n best doen.

Published by Nienke

Nienke is geïnteresseerd in een groenere, mooiere wereld. Houdt van cappuccinos, sushi, minimalisme, duurzame (tweedehands) producten en reizen. Gek van Japan. Dol op haar man en twee dochtertjes.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *