Zelf ben ik mega enthousiast en blij met iets waarvan veel mensen zich misschien op het achterhoofd zouden krabben. Maar het is namelijk zo. Ik ben gestopt met foundation gebruiken. De make up dan he. Nu weet ik dat er heel veel dames zijn die dat sowieso nooit nodig hebben. Of het optioneel een keer gebruiken voor een avondje uit. Maar ik was best verslaafd.

Niet zozeer omdat ik verslaafd aan het spul ben. Maar sinds de pubertijd heb ik altijd gehoord dat ik bleekjes ben. En dat ben ik ook. Als ik dan een vlekje op mn gezicht had, zag je dat meteen. Dus jaren en jarenlang ben ik altijd in de weer geweest met foundation. Poeder. Spul op m’n gezicht. Zonder spul op mijn gezicht voelde ik me onzeker. Maar met eigenlijk ook. Zat het er nog wel op? Zag je niet van die vieze smeerlijnen? En maakte ik alles er eigenlijk niet alleen maar erger op?

Sinds een tijdje gebruik ik jojaba olie om mijn gezicht mee te reinigen en smeer dan pure aloë vera met een drupje olie op mijn gezicht. Dat voelde steeds zo goed, dat ik het gevoel had al die goedheid te verpesten door mijn poriën weer helemaal dicht te metselen. Toch durfde ik er niet echt mee te stoppen. Die moed verzamelde ik pas onder het toeziend oog van onze kleine meid. Ik doe tegenwoordig vaak mijn make up beneden, en dat is voor onze kleine dame natuurlijk heel erg interessant, zodat ze altijd even nieuwsgierig komt kijken (en vaak op schoot wil).

Terwijl ik aan het smeren was bedacht ik me; Ik moet straks zeggen, ja, mama doet verf op haar gezicht. Zodat ze zich mooier voelt. Terwijl ik haar juist zou willen zeggen, wees wie je bent, wees trots op wie je bent.  Ik keek naar het flesje in mijn hand en dacht.. is het wel echt nodig?

Dus ben ik gewoon gestopt. Ik dacht, ik kijk het een week aan. Heb toch geen feestjes of dingetjes in de planning staan. Nu ben ik twee weken verder, en het voelt zo heerlijk. Ik gebruik alleen nog oog- en wenkbrauwpotlood en een beetje mascara als ik er zin in heb. Heeeeeeeerlijk. En ik ben ook zo klaar! Is mijn huid nu perfect? Nee. Maar het ziet er goed en gezond uit. Goed genoeg. En daar teken ik voor.

Misschien dat ik het alleen nog eens opsmeer als ik een onrustige periode heb, maar ik hoop dat mijn huid zich eindelijk herstelt en ontwend van dat geplamuur. Overigens, niets te nadele van make-up hoor. Als je er nooit last van hebt en het staat je mooi, gewoon doen. Maar ik voel me beter zonder, dat ik het niet meer nodig heb voor mijn gevoel. Dat ik zonder kan in plaats van dat het moet.

Voor de liefhebbers, dit is wat ik nu doe. Elke huid is overigens anders, maar voor mij werkt jojoba olie het beste als gezichtsreiniger. Dan gebruik ik 99,9 procent aloë vera creme en een drupje vitamine E olie of komijnzaadolie ( (Holland & Barret) naar gelang het droog voelt. Echt heel fijn. Aloë vera helpt de huid herstellen wanneer hij beschadigd is. Vitamine E olie doet dat ook, evenals de komijnzaadolie. Daarbij kan de aloë vera creme soms een klein beetje trekkerig zijn, ook als hij helemaal puur is, en dan is dat drupje olie erdoorheen precies de goede combinatie.

Ik ben nu aan het experimenteren met hetzelfde recept voor mijn haar, want hoe geweldig ik het verpakkingsvrije van LUSH ook vind, de zeep droogt mijn haar toch te veel uit. Back to the lab dus. Nu doe ik een mengsel van aloë vera en olie in mijn natte haar, even laten intrekken, dan uit wassen met milde biologische shampoo van Sante. De perfecte balans heb ik nog niet gevonden, maar ik hoop vooral minder vaak mijn haar te hoeven wassen en gezonder haar te krijgen.