Pfoe. Bloggen. Ik vind het zo leuk maar heb er zo weinig tijd voor gemaakt. Zo weinig, dat ik niet eens gemeld heb dat ik weer zwanger was. Of eigenlijk, zwanger terug kwam van onze Amerika reis. Een grote en zo’n welkome verrassing! (Zoals Amber toen ons souvenier uit Japan bleek..) Toen heb ik ook niet eens gedeeld dat we een meisje gingen krijgen.. en nu moet ik meteen maar met de deur in huis vallen dat ze dan ook al geboren is! Jeetje.

Als je me op Instagram volgt heb je het allemaal wel mee kunnen maken, maar feit blijft, ik heb heeeeeel weinig tijd genomen om te bloggen. Had er ook weinig fut, energie en zin in. Dan moet je het natuurlijk ook niet doen. Maar ik mis het wel. En zoals met sporten, is het altijd moeilijk om weer te beginnen. Je hebt zo’n achterstand.. je hebt zoveel niet besproken. Maar goed. Beter laat dan ooit, en met zulk mooi nieuws..

Dus. Sinds een maandje zijn wij de trotse ouders van onze tweede dochter Rowan geworden. Ze is een dotje, een heel tevreden lief meisje, die een ontzettende keel opzet als ze honger heeft of ontevreden is. Rowan is Iers voor “little redhead” en daar ze geen rood haar heeft, zegt het bij haar misschien iets meer over haar temperament. Daar hebben we de naam ook wel een beetje voor uitgekozen. Een sterke naam voor een krachtige vrouw. Maar eerst nog een krachtige baby dus.

We zijn ontzettend blij dat ze er is. Ik merk dat ik bij de geboorte van zo’n kleintje alweer genoeg leuke anekdotes heb, en dat het dus zonde is om er niet over te schrijven. Op de ochtend dat mijn vliezen braken bijvoorbeeld, toen juichte mijn man tegen onze oudste dochter Amber dat ze een zusje zou krijgen. Haar reactie: erm.. Chocolademelk papa?

En wat dacht je van zijn hilarische opmerking toen ik nietsvermoedend – en heel geconcentreerd – weeën aan het opvangen was in de badkamer van het ziekenhuis. Een verpleegkundige kwam binnen en vroeg “waar is ze” (als in, de bevallende vrouw) waarop mijn man droog antwoordt “Ze is naar huis, ze vond ’t niet meer leuk.”

En of ik het niet meer leuk vond. Jeetje. Bevallen. Wat een woord. Never use it in vain. Ook al had ik “maar” 10 uur weeën en een redelijk vlottende ontsluiting, wat een hel zijn weeën. Ze waren bij mij behoorlijk heftig – maar bij wie niet denk ik dan – en tegen de tijd dat het in mijn hoofd opkwam dat ik pijnbestrijding wilde, was ik “te laat”. Ik had voldoende ontsluiting en mocht al aan de bak.

Mijn man verkondigd sindsdien heel trots tegen iedereen dat ik zonder pijnbestrijding bevallen was. Ik haast me dan gauw toe te voegen, ik heb er wel om gevraagd – gesmeekt?! – hoor, maar het was mosterd na de maaltijd… zo’n held was ik niet.

Een heldin tegen wil en dank dus. Met als resultaat een prachtig meisje. Onze mooie Rowan.. Wij zitten nu weer in de dag/nacht diensten, maar kunnen nu veel meer genieten dan bij Amber. Gewoonweg omdat je niet meer zo onzeker bent, en je niet zo gek meer laat maken door een huilende baby of je eigen onkunde.

Tenminste, meestal dan. Gelukkig is een vrolijke, eigenwijze en vooral bijdehante peuter ook een heerlijke afleiding voor stramme dagen. Amber is ontzettend lief voor haar zusje, wil haar graag over haar bolletje aaien en vliegt meteen naar de box als daar een gilletje uitkomt.

Wat een rijkdom twee kindjes. En wat een werk. Maar vooral rijkdom. En toch ook veel werk. Ik hoop dus dat ik er zo nu en dan weer een blogje in kan krijgen. Hierbij, de eerste in zo’n 9 maanden tijd. Enjoy!